vrijdag 24 juni 2011

Eeuwig zondag

In de auto op weg naar de Amsterdamse theologienachten hoorde ik het Orkest van de Achttiende Eeuw de ouverture La Clemenza di Tito van Mozart spelen. Je zag dirigent Frans Brüggen gewoon bezig, en ik dacht ineens: dat zou Mozart zelf nu ook eens moeten kunnen horen en zien. Zou hij geweldig vinden.
Maar dat levert dan natuurlijk meteen allerlei overwegingen op over het hiernamaals, over de plaats van muziek op de nieuwe aarde, over het geloof van Mozart (en Brüggen). Tom Wright, hier al meerdere keren aangehaald, schrijft in zijn Verrast door hoop: "Ik weet niet welke muziekinstrumenten we in Gods nieuwe wereld zullen hebben om Bach mee te spelen, hoewel ik ervan overtuigd ben dat Bachs muziek daar wel zal zijn." Wright voert in zijn boek een krachtig pleidooi tegen een vaag spiritueel idee van de nieuwe aarde die komen zal. Het zal nieuw zijn, maar wel déze aarde. Bij lezing daarvan kwam bij mij het beeld boven van mijn leraar godsdienst op de middelbare school, ds. Wubbo Wierenga, die net een boek over de zondag geschreven heeft (dat al snel in herdruk is volgens mijn gegevens op dit moment). Ik zie hem nog vol vuur op de grond stampen: het gaat om deze aarde, jongens, hier!
We zullen slechts aan een eeuwigheid genoeg hebben om de rijkdom van de drie-enige God en zijn schepping te doorgronden, lijkt mij. En dat kunnen we dan ook in alle rust doen. Alle dagen zondag.
En elke dag een nieuwe Bach-cantate, tot in eeuwigheid.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten