zaterdag 13 augustus 2011

Rooms en protestants

In zijn column in het Nederlands Dagblad geeft Bart Jan Spruyt blijk van zijn verwarring (enigszins) na het lezen van Corti's Het rode paard. "De gelovigen in Corti's boek hebben natuurlijk helemaal geen verstand van theologie, maar hun geloof voedt wel een ingetogen levensstijl. Het spreidt een wijding van zacht licht over het gewone, alledaagse leven, zonder al te veel zelfbewust geroem en getuig."
Mooi, die 'wijding van zacht licht'. En herkenbaar. Herkenbaar van het zachte licht over de Noord-Italiaanse heuvels aan het eind van de middag, terwijl het in de verte onweert. "De ene keer komt het onweer van het Lago di Como, de andere keer van het Lago Maggiore," zei mevrouw Corti (Alma, voor de Rodepaardlezers) vorige week, in een grote schommelstoel in de tuin van de vroegere textielfabriek, nu mooi oud woonhuis van de Corti's.
Maar dat bedoelt Spruyt natuurlijk niet. Dat zachte licht van het katholieke geloof is herkenbaar op momenten dat je je geheel verwant voelt met katholieke christenen. Ik herinner me een voorval in een klooster ergens in de bergen boven de Cinque Terre ten oosten van Genua, tijdens een groepsgesprek onder leiding van een priester. Het was een soort gemeentedag, en het thema was: wat doe je met je geloof in het dagelijks leven. Ik was net aan komen lopen toen het groepje met stoelen naar buiten kwam om in de open lucht door te praten. Ik mocht best aanschuiven. De priester vertelde nog met enthousiasme over iemand die protestants was opgevoed maar, hoe mooi, de schoonheid van het katholieke geloof had ontdekt en op het rechte pad terecht was gekomen. Ik mompelde nog wel dat ik ook protestant was, maar me echt mengen in het gesprek durfde ik als gast en in krakkemikkig Italiaans toch niet.
Het gesprek kwam op het lijden in de wereld. Iemand vertelde dat zij en haar man met vrienden naar de (prachtige) film La vita รจ bella waren geweest, over de Holocaust. Na afloop nog even wat drinken, en die vrienden hadden gezegd: jullie zijn toch christenen, hoe kun je dat nu rijmen met wat er in de oorlog gebeurd is? Dan kun je toch niet meer in een God geloven? Er werd wat over heen en weer gepraat, en toen zei een bescheiden wat oudere mevrouw: ik moet als het over zulke dingen gaat altijd maar aan de Heer denken. Die heeft toch aan het kruis nog oneindig veel meer geleden. En dat voor ons!
Het was een ontroerende ervaring, opgedaan onder toezicht van een stevig anti-protestantse priester. Net zoals Corti in zijn werk Luther opvoert als degene die aan de wortel staat van de neergang van het geloof in de moderne tijd; maar daarover in een volgend bericht, want we moeten nu eten. Straks zijn we voor het eerst pontbaas bij Keimpetille. Lezer, waar dan ook, bent u de komende tijd in Noordwest-Friesland, verzuim dan niet over te steken met het nieuwe fietspontje over het Van Harinxma-kanaal bij Zweins!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten