maandag 8 augustus 2011

San Lorenzo

In Milaan vorige week de San Lorenzo overgeslagen. Een dag is ook erg weinig, maar het had natuurlijk wel even gemoeten. Thuis was ik weer eens begonnen in Het motet voor de Kardinaal van Theun de Vries. Helaas momenteel uitverkocht. Ik las gisteren de kernpassage uit het boek. De hoofdpersoon is op zijn zwerftochten in Milaan terechtgekomen, en leeft met zijn ziel onder zijn arm, tot hij in de San Lorenzo in een mis terechtkomt. "Ik schrok: op een galerij boven  mijn hoofd ruiste het plotseling gedempt en verrassend. Vlak daarop barstte een koor van mannenstemmen los. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik keek links en rechts, maar niemand scheen ontdaan als ik. Ik vernam in het koor vele stemmen, die ieder voor zich schenen te zingen, zij stegen en daalden langs onzichtbare ladders over en naar elkaar, soms paarsgewijs, soms kruisten zij elkaars baan als kometen en sleepten een lange staart van harmonieën achter zich aan, zij hielden elkaar zwevende in evenwicht, en ondanks de kunstigste verstrengelingen was alles sterk en doorzichtig als zilveren steigerwerk in de ruimte."
Het blijkt het nieuwe motet van meester Gioacchino - Josquin des Pres. Ik associeer deze passage zelf onverbiddelijk met het Agnus Dei uit een van Josquins l'homme armé missen, hier in een You Tube-filmpje in een mooie zij het niet altijd 100% zuivere uitvoering: onzichtbare ladders, kunstige verstrengelingen. Ik heb het stuk jaren geleden in Leeuwarden gezongen, en ik herinner me nog levendig hoe de muziek werd uitgedeeld en we op het eerste gezicht aan dit Agnus Dei begonnen. Het leek nog nergens op, en toch stond ik net als Wolf in het boek van Theun de Vries als aan de grond genageld.
Ik heb de nieuwe biografie van De Vries nog niet in handen gehad. Het nu verschenen eerste deel loopt nog maar tot 1945 en Het motet is van 1960. Ik ben wel benieuwd naar wat er over deze roman in staat en wat De Vries met de muziek van Josquin had.
En ik had natuurlijk even in de San Lorenzo moeten gaan kijken. Nu koos ik op zondagmiddag voor de vespers in de dom. Het koor bestond uit drie mannen. Een wel erg magere invulling op een zondag in de hoofdkerk van een grote Italiaanse stad. Dat hebben de anglicanen in het algemeen dan toch wat beter voor elkaar. Overigens hopen we over veertien dagen af te reizen naar de westelijke Hebriden. Daar zullen we in de kerken zelfs geen orgel te horen krijgen. De zegen van de eredienst is er gelukkig niet van afhankelijk.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten