donderdag 29 september 2011

''Met glans en glorie bent u bekleed, in een mantel van licht gehuld.''


Vakantie is heerlijk, maar als je terugkomt is er altijd die rijstebrijberg waar je doorheen moet.
Een blog schiet er dan zomaar bij in.
En dat terwijl er zo veel te vertellen is. Over die vakantie, maar ook over heel veel dat in de tussentijd in boekenland speelt.

Eerst die vakantie dan maar, dan is dat maar geregeld.
Ik maak daarbij gebruik van een verslag dat mijn geliefde Marion maakte. Daar zaten ook schitterende foto's bij, maar die in deze blog kopiëren gaat mijn capaciteiten helaas teboven. Ik volsta dus aan het eind van dit verhaal met een link naar een website.

Nu eerst maar eens de loftrompet steken op de imposante schoonheid van de Schotse Hebriden. Wat een mens daar aan licht en kleur voorgeschoteld krijgt doet diep verlangen naar de eeuwigheid, die dan wat mij betreft geheel in dit gebied doorgebracht zou mogen worden. De eindeloze diepte van een loch zoals Loch Linnhe, dat zich in voortdurende wisseling van kleurschakeringen voor ons uitstrekte tegenover onze kampeerplek op Mull, alleen daarover zou ik al een aantal blogs kunnen schrijven.

Maar ik beperk me.

Ik ga nu mijn echtgenote citeren.

We waren stellig van plan ''eiland te hoppen'' tot de meest westelijke eilanden van de Hebriden: Lewis en Harris, maar toen we op het eerste, wat grotere, eiland kwamen: Mull, bleek het daar al zó overweldigend mooi, dat we daar een weekje zijn gebleven. Vandaar zijn we naar de kleine eilandjes Iona (met de beroemde kathedraal) en Ulva (zonder asfalt en dus auto's) gegaan.

''U hebt de aarde op pijlers vastgezet, tot in eeuwigheid wankelt zij niet.''

Heel vaak hadden we dreigende luchten, maar meestal viel de regen niet op ons! Alleen onze eerste wandeldag, op Kerrera, een klein eilandje tussen het vaste land en Mull, hebben we een paar vreselijke buien gehad. Maar dat levert ook weer prachtige foto's op, en we kwamen bij een heerlijk rommelige 'theetuin' waar we alles konden drogen.

Op Mull kampeerden we met uitzicht over het loch, en vlakbij een prachtig kasteel, waar de voorvaderen van onze schoonzus Nely Maclean vandaan komen, dus was dat ons ''kasteel van Neel''.
De afstand naar de pont van Iona vanaf onze kampeerplek was zo'n 30-35 kilometer, maar je doet er lang over, omdat de weg een 'single track' is: er past maar één auto op. Je hebt links en rechts talloze passeerplaatsen en het hangt dus ook van je beleefdheid af hoe snel je gaat. Maar als je onderweg een kudde Schotse Hooglanders op je pad krijgt (of er vlak naast), dan houdt dat ook wel op!

''Gras laat u groeien voor het vee en gewassen die de mens moet verbouwen...''

Iona heeft prachtige goudgele strandjes en daar is Dingeman zelfs nog te water gegaan bij een watertemperatuur van ong. 15 graden. De kathedraal zelf was ook mooi, met name de zuilengang.
Die was denk ik van kalksteen, en iedere pilaar was weer versierd met een andere afbeelding. Ook veel vogels, dat sprak ons natuurlijk weer erg aan.
Als je de foto's opnieuw bekijkt dan kun je weer zó onder de indruk zijn van het licht en de kleuren! We zijn vaak stil geweest en onder de indruk van Gods grootheid hierin.

'' Hoe talrijk zijn uw werken, Heer. Alles hebt u met wijsheid gemaakt.
Voor de Heer wil ik zingen zolang ik leef, een lied voor mijn God zolang ik besta.''

De citaten uit Psalm 104 stonden in het oorspronkelijke reisverslag bij de foto's. U, bloglezer, moet uw verbeelding maar gebruiken. Of kijken op de website van het bedrijf dat de veerverbindingen tussen alle eilanden verzorgt: Caledonian MacBrayne. De extra charme van het zich per veerboot verplaatsen (zeker een keer of zes deze vakantie), en het voortdurend links en rechts zien opdoemen van de zwart-witte Calmac-boten blijft ons zeker ook bij. De maatschappij geeft op zijn website een mooi overzicht met foto's van al zijn bestemmingen. Geniet er maar van!