vrijdag 11 november 2011

Fruitbakjes en Bijbelstudie


Ze zullen nu wel allemaal bezorgd zijn, mag ik hopen, de fruitbakjes die vorige week tijdens de Dankdag-avondkerkdienst op de liturgische tafel klaar stonden.
De bedoeling was dat mensen een paar vruchten mee zouden nemen, die dan in bakjes gingen en bezorgd zouden worden bij ouderen en anderen die de erediensten van onze gemeente niet meer kunnen bijwonen. En hoewel een enkel gemeentelid op het plan reageerde met de melding dat ouderen tegenwoordig voldoende vitamines binnenkrijgen, begrepen de meesten toch wel dat het niet primair om het fruit ging.
Men begreep het zelfs zo goed dat men niet met enkele vruchten aankwam maar met zakken vol. Door snel schakelen konden er extra bakjes worden gevuld, en er konden ook nog spontaan namen worden bedacht van mensen binnen en buiten de gemeente die voor ontvangst in aanmerking kwamen. Ook lukte het zonder moeite om na afloop van de dienst enkele tientallen brengers te vinden.
Aardig was dat de verdeling in volstrekte willekeur gebeurde: niemand wist naar wie hij of zij toegestuurd zou worden. Al vrij snel kwamen er verhalen los van mensen die voor het eerst ergens over de vloer kwamen en daar zeer van hebben genoten. Ook van mensen die zeiden: dat is nu opmerkelijk, ik denk al een hele tijd dat ik daar eens langs moet en nu word ik er zomaar heen gestuurd. Zoiets kun je toeval noemen, of leiding. En je kunt zeggen: waarschijnlijk lopen er in een kerkelijke gemeente voortdurend allerlei mensen rond met van meerdere broers en zussen het knagende gevoel dat ze er eens langs moeten, dus dat levert een behoorlijke statistische kans op dat ze dan net het bakje van zo iemand in handen geduwd krijgen. Hetgeen overigens niets afdoet aan de leiding die daarin niettemin schuilt.

Na afloop van de betreffende dienst bleef een aantal vrouwen achter voor een dankdagbijbelstudieavond in het teken van dankbaarheid. Wat tijdens die samenkomst, en rondom in ons gemeenteleven, tot veler verrassing bleek, was dat een heleboel mensen druk doende zijn de hele Bijbel in een jaar door te lezen. Aanleiding is het gemeentelijke jaarthema Leren van Gods liefde, waarvan één element is een Bijbelleesrooster voor het lezen van de hele Bijbel in één jaar. Dat rooster levert flinke lappen leestekst op. En mensen zijn daar nu echt mee bezig, en vinden er ook nog eens veel vreugde in. Ik weet van iemand die tijdens het nuttig handwerken de Voorleesbijbel aanzet, en zo zelfs een voorsprong neemt op het rooster. En ik hoor ook van verschillende kanten dat lezers met veel plezier de nieuw verschenen Studiebijbel Het Nieuwe Leven gebruiken, om bij het lezen van tekstgedeelten die vragen oproepen ondersteund te worden in het zoeken naar een betekenis voor hun leven. Anderen gebruiken liever een studiebijbel die wat meer een studiebijbel is, zoals bijvoorbeeld de Studiebijbel in Perspectief.

Bijzonder vind ik het wel. Zowel die bakjes fruit als dat Bijbellezen.


woensdag 2 november 2011

Gebedenboek

Afgelopen zaterdag aanvaardden we in de ochtendstond de reis naar Antwerpen. Een treinreis van ruim vier uur vanaf Leeuwarden met leesstof en fourage, en een steekkarretje met twee grote dozen, waarin het Breviario Grimani.
Het wat?
Het Grimani Brevier is één van de beroemdste handschriften uit Vlaanderen, en de Italiaanse uitgeverij Salerno heeft er een facsimile van gemaakt. Ik heb er denk ik al over geschreven toen ik een paar maanden geleden Rome bezocht om het boek te bekijken en over de import te overleggen.
Want de verkoop van de magnifieke facsimile-heruitgave van het handschrift verloopt via Franeker. Bekijk maar meer over het project op de speciale website. En dat we ermee naar Antwerpen moesten had te maken met de grote Boekenbeurs van Antwerpen. Een enorm evenement, met een soort RAI vol boeken. Als je alle stands langs loopt zonder een boek aan te raken ben je zeker een half uur verder.
Onze man in Vlaanderen, Arnold Eloy van Mens en Cultuur uitgevers, heeft de kleinste stand op de beurs (die nog tot 11 november loopt) en hij genereert belangstelling voor deze uitgave onder het motto: het duurste boek in de kleinste stand.
Het lag in de bedoeling dat ook de Koning der Belgen Albert II de beurs zou bezoeken. We hopen natuurlijk dat hij nog geen sinterklaaskadootje voor de Koningin der Belgen heeft.
Uiteraard hebben we de Antwerpse binnenstad bezocht en daar onder meer geconstateerd dat de economische crisis en de afbraak van het winkelen in binnensteden hier nog niet is doorgedrongen. Even iets drinken op een terras zat er niet in: alles vol. Een bankje en heerlijk vruchtensap van de Spar was een prima alternatief. Het halen van de trein terug was lastig, want op de Meir kon je letterlijk op de hoofden lopen. Of die mensen allemaal ook iets kopen kun je natuurlijk niet zien. Maar de mensen zien er in Antwerpen welvarend uit.
En we zijn natuurlijk ook welvarend. Zeer welvarend. Goed om dat te constateren op Dankdag. Laten we onze gebedenboeken er maar bij openslaan. Die hoeven dan geen verkoopprijs van € 22.000 te hebben. En misschien moet je maar gewoon hopen dat er van die Grimani niet één verkocht wordt - omdat de mensen er nuttiger doelen voor hebben, voor dat geld.
Aan de andere kant: die facsimile is echt wel heel mooi en bijzonder. Maar dat had ik eerder ook al eens geschreven, meen ik.