vrijdag 30 december 2011

Hebberig


 
Theologische boeken per kilo in Ermelo, daartussen bracht ik de afgelopen twee dagen door.
Of, juister gezegd, tussen een aantal honderden alleraardigste mensen die die boeken kwamen kopen. Het viel bezoekers op wat een oase van rust deze boekenverkoop was. ‘Waar gekocht en verkocht wordt is het altijd een gekwek en geroezemoes; hier niet,’ zei iemand. En zo was het: in alle rust gingen de vingers en de ogen de uitgestalde banden langs om steeds weer net dat boek eruit te vissen waarnaar men wel, maar meestal niet, op zoek was.
            In de sociale media werd in alle openheid erkend dat men er hebberig van werd, boeken voor vijf euro per kilo of minder. Liefhebbers die er van schrokken hoe vaak er twitterberichten langskwamen van mensen die zouden gaan kijken: dat waren allemaal mogelijke concurrenten.
            In de auto heen en terug luisterde ik cassettebandjes (ze zijn er nog, auto’s met cassettespeler) waarop Our Mutual Friend van Dickens werd voorgelezen. Aan het eind van een jaar waarin het nieuws volledig en tot in het absurde werd overheerst door de zogeheten crisis is dat een roman die het lezen waard is. Bella Wilfer, opgenomen in het gezin van Boffin, die onverwacht een fortuin heeft geërfd, wenst haar weldoener maar één ding toe: dat hij het zo snel mogelijk weer kwijtraakt. Een van de hoofdstukken begint met een portret van een Man van de Wereld, die handelt in aandelen, en ‘zoals we allen weten, handel in aandelen is het belangrijkste wat we in deze wereld kunnen doen. Heb geen antecedenten, geen karakter, geen opvoeding, geen ideeën, geen manieren; heb aandelen. Heb genoeg aandelen om in Raden van Bestuur zitting te nemen, reis voor mysterieuze aangelegenheden heen en weer tussen Londen en Parijs, en wees een groot man. Waar komt hij vandaan? Aandelen. Waar gaat hij heen? Aandelen? Wat is zijn smaak? Aandelen. Heeft hij principes? Aandelen. Hoe krijgen we hem in het parlement? Aandelen. Misschien heeft hij zelf nimmer iets gepresteerd, nimmer iets bedacht, nimmer iets tot stand gebracht? Het afdoende antwoord: aandelen. O machtige Aandelen!’

Het eerste boek dat ik bij binnenkomst in Ermelo uit de rijen boeken plukte was: Onze wederzijdse vriend. Het is voorzover ik kon zien op de eerste dag ook al verkocht. Maar het is ook nieuw al bijna 150 jaar leverbaar.

Laten we dus op 2011 niet terugkijken als een crisisjaar. Het was een jaar van onze Heer. En als we van Hem een nieuw jaar krijgen, dan zal dat ook een jaar van Hem zijn. Bij Ann Voskamp vond ik een prachtig citaat van Luther, dat ook voor het nieuwe jaar geldt: ‘God schiep de wereld uit niets, dus als wij niets zijn, kan Hij ook van ons iets maken.’

dinsdag 20 december 2011

Stuntverkoop


Het is bijna weer zover: Ermelo! Wie er in een van de vorige edities bij was weet meteen wat ik bedoel: boeken per kilo, een hele bedrijfshal vol.

Het is al weer drie jaar geleden dat we het voor het eerst deden. En het werd een festijn. Die eerste keer was er soms een wachttijd van een uur. Wij genoten er stiekem een beetje van. Mensen die stapels zo hoog als zichzelf steeds een stukje vooruitschoven richting kassa. Iemand met een rollator die onder de boeken dreigde te bezwijken. Een ander die toch nog een keer naar de pinautomaat rende, om te kijken of er nog iets uitkwam.

De volgende keer hadden we er wel wat van geleerd. Er kwam een pinautomaat, en er kwamen meer kassa’s. Het feest was er niet minder om. 50.000 boeken, breed uitgestald. In alle rust erlangs schuifelende zoekers (een boekenkoper is geen onruststoker). En grote tevredenheid alom. Dat is toch het mooiste, als koper en verkoper na een transactie dik tevreden zijn.

De vorige Ermelo hadden we voor het eerst ook nieuwe boeken bij ons, partijen gloednieuwe boeken, gewoon per kilo te koop. Dat beviel iedereen goed. Daar zijn er nu dus nog meer van. Hoofdmoot is opnieuw theologie, van dikke studieboeken tot voor een breed publiek toegankelijke leesboeken. Recente boeken maar ook oude, van voor 1900 of zelfs nog ouder.

We doen er elke dag ook een handvol echte dure boeken bij, met een oorspronkelijke verkoopprijs van enkele honderden euro’s, zoals exemplaren van de grote De Ruyter-biografie van Gerard Brandt, en delen van Valentijns Oud en Nieuw Oost-Indien. Ook romans, o.a. van Tamera Alexander en licht beschadigde exemplaren van Corti’s Het rode paard, of boeken van Tim Keller.

En voor de geschiedenisliefhebber ook het restant van de grote partij boeken die we overnamen van het NIOD: gezaghebbende boeken over WO II.

Bekijk de details op de homepage van het antiquariaat van Wever Van Wijnen. En reserveer een van de drie dagen in uw agenda. Altijd nog lastig kiezen: de meeste keus voor de nog net iets hogere prijs op de eerste dag, of de allerdiepste bodemprijzen op de laatste dag, met de kans dat het mooiste weg is.

Misschien gewoon alledrie de dagen maar komen! Koffie hebben we genoeg.

maandag 19 december 2011

Nova Zembla


 
Ons personeelsreisje ging vorige week naar Nova Zembla.
Dat zou nou best eens mooi zijn, om daadwerkelijk op Nova Zembla te kijken. (Poolexperts Thika Travel laten zich op hun website niet uit over de prijs van de reis, maar leveren wel mooie foto’s.)
Wij maakten er voorlopig eerst een Nederlands dagje van. Eerst het Rijksmuseum, waar conservator Ab Hoving, hoofdrestaurator scheepsmodellen bij de Marinemodellenkamer van het Rijks, ons meenam naar ruim 400 jaar geleden. Hij heeft met teruggevonden eigendommen van de overwinteraars in handen gestaan. Het museum heeft er een kleine tentoonstelling aan gewijd.
Wij reisden met elkaar terug naar Friesland om even oog in oog te staan met het schip waarmee Willem Barentsz en de zijnen de reis naar Nova Zembla maakten, althans wat daarvan inmiddels overeind staat. In de Harlingen Willemshaven wordt een replica van het schip gebouwd. Een mooi project.
Tenslotte na een eenvoudige doch voedzame maaltijd, de film. Ongetwijfeld waren wij met zijn dertienen de meest beslagen ten ijs komende bezoekers van de eerste 400.000 die Nova Zembla al hebben bekeken. Erg meeslepend is-ie niet, en er mankeert historisch en praktisch wel het nodige aan. Maar in combinatie met wat we al gezien hadden is het verhaal nu toch wel bijna compleet.
Niet helemaal: want de kroon op het historische verhaal is toch wel het reisverslag van Gerrit de Veer zelf: het fraaie boekwerk dat in 1598 al binnen een half jaar op de markt was en een groot succes werd. Wie de fraaie facsimile-heruitgave van de eerste druk uit 1598 in handen heeft, die bladert mee met de eind-zestiende-eeuwse lezer. De beelden die op ons nationale netvlies staan, die komen we daar als authentieke prenten tegen. Een historisch document, dat vanaf eind januari in de boekhandel ligt.


woensdag 7 december 2011

Texel, kerk in Den Hoorn, Voskamp


Tja, je duikt weer midden in het werk en voor je het weet zijn er al weer drie dagen voorbij.
Maar ons weekje Texel is nog niet helemaal weggezakt.
Allereerst al niet vanwege de bureaubladfoto. Die roept die niet te beschrijven waddensfeer, waddenkleuren, dat waddenlicht een beetje op. Ik kan er altijd weer beduusd van zijn, hoe juist die pasteltinten lichtblauw, lichtgrijs, lichtbruin, lichtgroen, lichtgeel van zee, strand, duinen, helmgras, hoe die je kunnen overweldigen. Heerlijk. En veel zon, de beloofde regen kwam steeds een dag later. Wel wolken, maar dat maakt het alleen maar mooier. Op de laatste dag kwamen we aan het eind van de middag een duinovergang over en zagen de zon bijna recht tegen de branding aanschijnen. Zoiets zilverwitglashelders heb ik nog niet vaak gezien.

Ann
Vergeef me het wat uitbundige taalgebruik. Het weekje Texel was deels een werkweek. We kondigen in de voorjaarsaanbieding van Uitgeverij Van Wijnen het boek Duizendmaal dank (One Thousand Gifts) aan. Een wonderbaarlijk boek, geschreven in een associatieve poëtische stijl die de Amerikaanse uitgever (Zondervan) ertoe bracht een vertaalwaarschuwing af te geven: weet waar je aan begint. Die prikkel was voor mij genoeg om te zeggen: dat wil ik dan nog wel eens zien. En dus was dit weekje vrijaf (deels) een vertaalweek. Met het risico van lichtjes aangestoken te worden door de taalvondsten, stapelingen van associaties, en creatieve invallen van Ann Voskamp.
            Niet dat die de kern uitmaken van waarom haar boek de moeite waard is, al is het wel een wezenlijk onderdeel. Essentie van wat Voskamp naar voren brengt is dat het vanuit de boodschap van de Bijbel mogelijk is om van het leven waar we midden instaan te genieten als geschenk van God, wat ons ook overkomt. Dat is een boodschap die uitwerking nodig heeft. Wacht maar op het boek, de planning is dat het er in het late voorjaar is. Ik zal er vast nog wel meerdere keren op terugkomen. [Wie vast iets wil proeven, kijk hier – wat een uitdaging om er in het Nederlands iets net zo indringends van te maken!] [Een door Ann Voskamp geschreven Adventsleesrooster is aan te vragen via de weblog van Janneke Burger: jannekesjoligewereld.]

Die hebben we wel
Voor de kerkgang op de zondag was de keuze gevallen op een baptistengemeente in Den Burg met een naar verluid gereformeerd opgevoede voorganger. Het adres Julianastraat zoveel was op een krant gekrabbeld, maar op zondagochtend was de bijbehorende plaats ineens niet meer helemaal helder – al die plaatsnamen met voorvoegsels op Texel ook… In Den Hoorn was niet zo gauw een Julianastraat te vinden. Dus maar even vragen aan een passerend echtpaar: weet u de Julianastraat? Die hebben we hier niet. We zoeken een kerk. Die hebben we hier wel (big smile) – en er volgde een mooie dienst in de bijzondere PKN-kerk van Den Hoorn. Ja, een mens wikt wat af, maar beschikken staat nog altijd aan een Ander.