vrijdag 23 november 2012

Duizendmaal dank

Het is weer eens een heerlijk hectische week.
Heerlijk hectisch is natuurlijk ook altijd wel dubbel. Want door de vele dingen die de actualiteit oplegt blijven er ook veel zaken liggen. En dan komt altijd die lichte jaloezie richting vliegtuigpiloten weer op: als die geland zijn is hun werk af! Geen: och, die laatste 200 km. red ik vandaag niet meer, dat moet dan morgen maar...

Maar veel dingen tegelijk geeft ook wel veel energie.
Deze week komt Ann Voskamps Duizendmaal dank uit. Een boek waar ik zelf zeer door geraakt ben, zozeer dat ik de vertaling zelf heb gemaakt. Dat maakt het wel spannend! Afgelopen zaterdag hoorde ik tijdens een concert in Leeuwarden de prachtige mis voor dubbelkoor van Frank Martin. Dat stuk schreef hij in 1922, maar hij wilde niet dat het werd uitgevoerd. Ik snap dat wel een beetje, want je maakt jezelf kwetsbaar.

Maar voor dit boek van Ann Voskamp heb ik dat graag over. Ik las het vorig jaar zomer in de trein naar Rome, waar ik voor een totaal ander uitgeefproject heen mocht: het Grimani-Brevier (nog niet uitverkocht!). Ik was van Voskamps boek, One Thousand Gifts, zeer onder de indruk. Zo bijzonder van taal en stijl - maar vooral: zo diep-rakend in de verbinding van een leven in de vreugde van God met de harde, rauwe dagelijkse werkelijkheid!


En nu is het er dan in het Nederlands. Boekhandels in het hele land werken enthousiast mee, mensen die stukken hebben gelezen zijn erdoor geraakt. Wil je een eerste hoofdstuk lezen, ga dan naar de website over het boek. Goeie kans dat je door wilt lezen. Voor 16,90 kan dat. Goeie kans dat je vervolgens allerlei mensen in gedachten komen die het ook zouden moeten lezen. Zo verging het mij ook (zoals je soms naar een preek luistert en denkt: goeie preek voor die en die...) (maar naar deze preek probeer ik zelf ook te leven!).

Nou, zover eerst maar eens. Want de hectische week moet nog even worden afgerond.

dinsdag 13 november 2012

De nieuwe aartsbisschop

Zou een vertrekkende bisschop invloed kunnen uitoefenen op wie zijn opvolger wordt? Die vraag kwam in mij op toen bekend werd wie de nieuwe aartsbisschop van Canterbury wordt.
Dat is bisschop Justin Welby van Durham.
Durham. Een stad die wel wat oproept.
Ik herinner me als de dag van gisteren dat ik in 1977 met de trein onderweg was van Hull naar Newcastle, waar ik een jaar zou gaan studeren. De bootverbinding IJmuiden-Newcastle was er nog niet. De mooie treinrit leidde via Durham, en die stad kom je dan op zo'n machtig mooie manier binnenrijden, met de kathedraal boven alles uit torenend.



En dan natuurlijk Welby's voorganger als bisschop, N.T. Wright. Uitgeverij Van Wijnen geeft zijn prachtige boeken uit. Kijk maar eens naar dit overzicht. We hebben nog wel overlegd over een bezoek aan Durham vanuit Nederland, maar dat is er niet meer van gekomen. Wright is inmiddels naar St. Andrews vertrokken. Onlangs bezocht Andries Knevel hem daar nog namens de EO.
Ik schat in dat een vertekkende bisschop zich in het algemeen verre zal houden van bemoeienis met zijn opvolging. Maar de verantwoordelijke benoemers zullen misschien toch rekening met de voorganger houden - en misschien hem zelfs raadplegen.
Hoe dan ook, al na iets meer dan een jaar wordt Wrights opvolger in Durham nu geroepen tot het hoogste ambt. Of hij nu een Wrightiaan is (als die al bestaan) of niet doet er eigenlijk niet zoveel toe. Welby brengt zijn eigen achtergrond en levensgeschiedenis mee; en die is indrukwekkend genoeg. En naar we mogen hopen en bidden zijn eigen door de Geest geschonken wijsheid. Die zal hij in dit ambt nodig hebben.

Wikipedia in het Engels over Welby.
RKK in het Nederlands over Welby.

vrijdag 9 november 2012

Engelse oostkust

Ach, wat wordt een mens meteen weer meegesleurd in de dingen die moeten gebeuren.
Onze nogal verlate zomervakantie (na de behoorlijk vervroegde van eind mei) viel in de herfstvakantie, en onze thuisreis is al weer een week geleden. Proberen vast te houden, die rust, is het aloude devies.
Dus nu eerst een rustig blogje, tussen de stapels op het buro.
Over de Engelse oostkust bij Aldeburgh eerst maar eens.
Wat doen jullie daar dan in Engeland, jullie hebben dat land intussen toch wel helemaal bekeken, vroeg een schoonzusje.
Tja. We staan in de eerste schemering op ons gemakkie op. Halen het versgebakken broodje uit de broodbakmachine, die lekker achterin de auto meegekomen was. Meteen ook smeren voor de lunch. Heet water mee, koekjes in trommeltje mee, oranje Ordnance Survey-kaart bekijken voor de route, en er op uit. Wat fotograferen tussen de oude mouterij-gebouwen van Snape Maltings: waarom is verval toch vaak zo mooi, herfst als het mooiste seizoen. Daarvan genieten we verder als we door en langs het gouden riet gaan wandelen, naar de kerk van Iken. Halverwege op een grote steen aan het water van de Alde ons eerste kopje koffie, een kleine zilverreiger vliegt langs met zijn aandoenlijke bungelende gele pootjes, een zeehond zwemt recht op ons af, geeft nog net geen knipoog. Waar smaken de Hema-biskwietjes lekkerder dan op zo'n plek? (Tja, ook meegenoemen, de Engelse economie heeft geen grote stimulans van onze bestedingen ontvangen.)
De lunch tussen opvliegende patrijzen in een wortelveld, vers worteltje tussen de pindakaasboterham, heerlijk! Weer even zoeken op de kaart, staat dit watertje erop, waar zijn we eigenlijk precies, o, kijk daar zit een witgatje langs de kant, hé, die worteltjes liggen helemaal los op de grond, jammer om te laten verpieteren, o, ook nog een aardappel, en ja, een paar kilometer verderop nog een berg uien, alleen de rookworsten liggen niet voor het oprapen, die zijn nog verpakt in varken, honderden varkens, kauwend op kiezels, nog nooit gezien dat varkens dat doen, op kiezels kauwen, terug naar Snape, de schemering valt al weer in, maar dat komt ook door een miezer-regentje, gauw lekker naar huis, hutspot koken, lange avond aanrommelen, boek, spelletje, zelfs een legpuzzel in de vorm van een mooie Sèvres-theepot - tja, wat doe je tijdens zo'n vakantie in Engeland?
En dan bij terugkeer mooie hectiek. Een schitterende Atlas De Wit verschenen die niet aan te slepen valt, nieuwe boeken van Arie van der Veer, van Tim Keller, van Ron de Vos. Heerlijk!


Atlas De Wit : Wit, Frederick de, 9789401401890 Bevrijd van je zelf : Keller, Tim, 9789051944532 Geloof dat maar : Veer, Arie van der, 9789051944501
Nederlandse fregatschepen en barken : Vos, Ron de, 9789051944525

woensdag 7 november 2012

Zilveren zeehelden

Op de allereerste Nederlandse postzegel waarop een persoon werd afgebeeld niet zijnde een lid van het Koningshuis stond Michiel de Ruyter, onze grote zeeheld. Dat was in 1907, in het herdenkingsjaar van De Ruyters geboorte. Na meer dan een eeuw is het thema nog altijd niet achterhaald: er komt opnieuw een postzegelserie met zeehelden, deze keer te beginnen met Piet Hein:


 

Deze keer dus niet De Ruyter als eerste. Zou Piet Hein zijn naam is klein inmiddels toch iets bekender zijn geworden dan de blauwgeruite kiel? Of wil PostNL met de man van de zilvervloot beginnen uit overwegingen van marketing. Want onze post brengt zelfs een gelimiteerde editie van de postzegel in zilver uit.

Ik ben benieuwd of de zeehelden nog altijd leven in onze samenleving. Boeken over Piet Hein verschijnen er nog altijd met een zekere regelmaat, zoals in 2010 dat van Graddy Boven. Ook voor wie alles over de zilvervloot nog eens wil nalezen is er een aardig boekje beschikbaar.