donderdag 10 oktober 2013

In memoriam Lammert Wever

Vanaf de Frankfurter Buchmesse gedenk ik Lammert Wever, die afgelopen maandag, 83 jaar oud, is overleden. Een jaartje geleden ongeveer trof ik hem bij de supermarkt en toen hebben we even op een bankje in de hal gezeten. 'Daar zit ik dan zomaar even naast mijn leermeester,' zei ik toen, maar dat wuifde hij weg. Wel kwamen de herinneringen boven aan projecten waar hij trots op was. Van dochter Hinke Bauk hoorde ik deze week hoe ze bij zijn laatste verhuizing opnieuw door de boeken heen moest: welke konden er mee, welke niet. Zijn geschiedenisuitgaven moesten mee. Daar was hij trots op, daarin had hij veel voor mensen betekend. En dan met name de boeken over Nederlands-Indie tijdens en vlak na de Tweede Wereldoorlog. Standaardwerken waren dat: Nederlands-Indie onder Japanse bezetting, De Japanse Burgerkampen. Als hij bij boekpresentaties rondliep kwamen mensen naar hem toe. Hij had zelf helemaal niet in Indie gezeten; daar was hij ook te jong voor. Maar de mensen konden zich nauwelijks voorstellen dat hij niet 'een van ons' was.

Natuurlijk was Lammert Wever meer dan de Indie-boeken. In zijn tijd werd het pand gebouwd waarin Uitgeverij Van Wijnen nog steeds zit. Een aantal huidige boekhandels-collega's werden door hem aangenomen. Herinneringen zijn er vele: op bezoek bij een auteur en op de terugweg wist hij altijd wel ergens een goed Indisch restaurant. Ook de moeilijke tijden, zijn terugtreden in de tachtiger jaren, waarna nog een loopbaan in de politiek volgde - ook daar in de voetsporen van zijn vader.

Ik weet nog goed dat ik in mijn eerste jaar bij Wever meteen maar mee moest naar Frankfurt voor de Buchmesse. De avond ervoor blesseerde ik mijn enkel bij het volleyballen, en ik moest 's morgens vroeg op mijn zitvlak de trap af om de deur voor hem open te doen. Of het een probleem was voor Frankfurt dat ik niet kon lopen - ik was er nog nooit geweest. Nou, dat is in Frankfurt inderdaad een beetje een probleem. Mijn debuut werd dus een jaar uitgesteld tot 1983, inmiddels 30 jaar geleden.

Kort voor zijn overlijden is Herke Giliam bij Lammert langs geweest. Ook al een oud-medewerker van Wever, en inmiddels pastoraal werker. Lammert wilde dat graag, en ze hebben samen gebeden. Lammert mocht uit het leven vertrekken onder de zegen van de Heer, als kind van Hem.
Bij het belang daarvan vallen alle denkbare uitgeefprestaties geheel en al in het niet.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten