maandag 4 november 2013

't Is de Heer

Ik moet een bekentenis doen. Of liever, ik mag u vertellen over een bekering.
Roel Kuiper, eerstekamerlid voor de Christen-Unie en bijzonder hoogleraar reformatorische wijsbegeerte, was iemand voor wie ik veel respect had, maar als ik de gelegenheid had hem te horen spreken, dan maakte ik daar in het algemeen geen gebruik van. Een beetje saai, vond ik. Respectabel, maar voorspelbaar.
Mocht je dit lezen, Roel: mijn excuses.
Ik herinner me een toespraak enkele jaren geleden, volgens mij bij een Calvijn-herdenking, tijdens een autorit gehoord, waarbij ik dacht: hm, eigenlijk toch wel mooi. Maar het gevoel: respectabel maar saai, werd afgelopen zaterdag helemaal radicaal weggevaagd, opnieuw in de auto, op weg naar de Lewis-gedenkdag in Utrecht waar het nieuwe Lewis-boek De zeebries der eeuwen werd gepresenteerd.
Kuiper sprak tijdens het Goot 500-evenement. Een gebeurtenis waarin het handen en voeten geven aan je christelijk geloof centraal stond. Een vlammend en humoristisch betoog werd het, waarin hij bepleitte dat de Biblebelt wat richting de Randstad zou opschuiven. Als we onze samenleving verwijten dat die seculariseert, terwijl we diezelfde samenleving links (oftewel: westelijk) laten liggen en alleen maar mopperen vanuit onze comfortabele woningen in Barneveld of Ede, dan hebben we geen recht van spreken. Bovendien is er in Amsterdam genoeg te doen. (Roel en zijn vrouw verhuisden naar Amsterdam-Noord. "Is dit wel een huis voor een CU-senator?" vroeg de makelaar. Oef, aldus Kuiper. Dat is dus het beeld dat men van een gereformeerde christen heeft.) Genoeg werk aan de winkel daar. En de Nederlandse man verveelt zich intussen zo, dat hij naar de Ardennen moet om beziggehouden te worden. Het werd een hartelijke uitnodiging aan de Ardennen-mannen, maar via hen aan ons allen, om naar de stad te komen om de velen die snakken naar het evangelie niet in de steek te laten. Na de toespraak kwam er muziek op Groot Nieuws Radio. Groot Nieuws Radio-muziek is voor mij zap-tijd, en ik schakelde naar Radio 5. EO. De spiritualiteitswijzer, met deze week als gast: Henk Stoorvogel van De Vierde Musketier...

Ik ontkwam in het weekend niet aan het thema: gerechtigheid doen, er zijn voor de mensen om ons heen. Zondagochtend waren we bij een indrukwekkende afscheidsdienst in de Amstelveense Stadshartkerk. Rianne en Arwin Bos werden uitgezonden naar hun arbeidsterrein voor de MAF in Madagaskar. Maar twee dagen voor de dienst overleed het Stadshartkerk-gemeentelid Piet Rietveld, minder dan een maand nadat bekend werd dat hij kanker had. Diep ingrijpend. Rianne en Arwin woonden de eerste jaren van hun huwelijk bij Piet en Marjoke op zolder.
De preek van Tim Vreugdenhil ging over Handelingen 20:

32 Nu vertrouw ik u toe aan God en aan het evangelie van zijn genade, dat onze gemeenschap kan opbouwen en dat het beloofde erfdeel zal schenken aan allen die hem toebehoren. 33 Geld of kleding heb ik van niemand verlangd; 34 u weet wel dat ik eigenhandig heb voorzien in mijn levensonderhoud en dat van mijn metgezellen. 35 In alles heb ik u getoond dat u de zwakken zo, door hard te werken, moet steunen, indachtig de woorden van de Heer Jezus, die immers gezegd heeft: “Geven maakt gelukkiger dan ontvangen.”’
36 Toen hij uitgesproken was, knielde hij samen met de aanwezigen neer om te bidden. 37 Niemand kon zijn tranen bedwingen. Allen vielen ze Paulus om de hals en kusten hem. 38 Ze waren vooral zo ontdaan omdat hij gezegd had dat ze hem niet terug zouden zien. Toen deden ze hem uitgeleide naar het schip.

De verbinding tussen deze passage, en het dubbele afscheid, van het gezin Bos, en van Piet Rietveld, was indrukwekkend. Nu vertrouw ik u toe aan God. Een betere plek is er niet. Maar Paulus voegt er nog het evangelie van zijn genade aan toe, oftewel Christus Jezus. Zonder hem is dat toevertrouwen niet mogelijk. Prachtige afsluiting van een afscheidstoespraak!
Maar Paulus sluit niet af. Hij moet nog iets kwijt: zijn toehoorders moeten de zwakken steunen. Ons toevertrouwen aan God, zeker - maar dan ook: gerechtigheid. Bijzonder.
En als je dan vervolgens denkt: nu zullen de ouderlingen op het strand wel gaan zeggen: mooie boodschap, Paulus, we gaan ermee aan het werk - nee. Ze kunnen hun tranen niet bedwingen. Tranen, bij een afscheid, voor een paar jaar, of voor altijd in dit leven. Die tranen waren er in Amstelveen, en ze mogen er voluit zijn. En desondanks konden we dankbaar verder.

En ik neurie intussen de psalm, die ik zaterdagochtend met mijn moeder zong, achter haar rolstoel, wandelend over de Utrechtse Heuvelrug tussen de herfstkleuren. Als ik de oude berijming niet meer precies weet vult ze hem vanuit haar vervagende geheugen feilloos aan:

't Is de HEER, die 't recht der armen,
Der verdrukten gelden doet;
Die, uit liefderijk erbarmen,
Hongerigen mild'lijk voedt;
Die gevang'nen vrijheid schenkt,
En aan hun ellende denkt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten