donderdag 18 december 2014

117.000 kilo



Een van de mooiste theologische anekdotes van de afgelopen jaren was die over Rick Warren die tijdens een doopplechtigheid in zijn Saddleback Church plotseling een ingeving kreeg over het thema overgewicht. Tijdens een grootschalige doopplechtigheid van een aantal honderden nieuwe leden besefte Warren dat hij die dag een gewicht van meer dan 65.000 kilo had ondergedompeld. We zijn met elkaar veel te dik, constateerde hij. En samen met een drietal gezaghebbende artsen bedacht hij het Daniel Plan. Hij begon met zichzelf en zijn eigen gemeente. Zelf viel hij 24 kilo af, en zijn grote gemeente in totaal 117.000 kilo. Nu is er zijn boek, Gezond leven. Niet alleen voor dikkerds, maar voor iedereen die als christen met dit thema aan de slag wil.

Het is de zoveelste bevestiging: als alle Nederlanders vanaf vandaag de helft gingen eten van wat ze nu aten, en vijf keer zoveel gingen bewegen als ze nu doen, dan kan ons budget voor gezondheidszorg wellicht wel met driekwart naar beneden. Misschien hebben we dan wel helemaal geen minister Schippers meer nodig! 

woensdag 17 december 2014

Christmette

"Eigenlijk sta je als blokfluitist in je blootje op het podium. Er is niets waar je je achter kunt verbergen. Het is raak of het is niet raak. En dat is ook de eerlijkheid die mij aanspreekt in het instrument. De blokfluit heeft een paar updates gemist in de muziekgeschiedenis. Updates die er bij andere blaasinstrumenten voor hebben gezorgd dat ze foutloos zijn, perfecte machines, met veel klepjes. Maar wat mij nu juist zo interesseert aan de blokfluit is dat hij niet af is en allerlei nukken kent. Die spanning voel je als publiek ook. Als luisteraar hoor je: die toon hoeft maar 1 millimeter die kant op te neigen en het gaat mis. Het is een soort koorddansen."

Ach, al weer een dik half jaar geen blog. De laatste was op 7 mei, de verjaardag van mijn geliefde oudste zuster. Het zou eens wat vaker moeten, al was het maar om een mooi citaat uit de krant te delen, zoals het bovenstaande uit Trouw van vanochtend. Erik Bosgraaf, als jonge blokfluitist gecoacht door mijn vroegere koordirigent Broer Giesing, in een dubbelinterview met Willem Jeths, neef van onze overbuurman Henk. Laatst in Leeuwarden nog een prachtig concert met Erik en Broer mee mogen maken, in de Grote Kerk, met de onvergetelijke herinneringen aan koorrepetities in de vorige eeuw, in het koor bij de Nassau-graftombe, soms bij temperaturen om het vriespunt. We mochten echt wel repeteren in de verwarmde kosterij; maar we waren daar gek, als je in de kerk zelf mocht zingen. 

Het blokfluitinterview moest ik wel even lezen na de generale repetitie van de Franeker Christmette in Kollum gisteravond. In Kollum, want hij wordt vrijdag eerst in Kollum gezongen, en pas zaterdag in Franeker. Een soort Naarden van het noorden, maar dan met kerst: de zaterdag voor Kerst Pretorius' Christmette. Als de eerste strijkersklanken van Puer Natus klinken, dan smelt ik, altijd weer.

En dit jaar hebben we er een jonge blokfluitiste bij, tevens theologiestudente in Groningen. Haar vriendin, blokfluit-leerling van dezelfde docente en eveneens Groninger theologiestudente, speelt op Eerste Kerkdag in Franeker in de Voorhof.

Welnu, genoeg even tot zover. Alleen nog even een linkje.
Naar Puer natus in Bethlehem op YouTube (een van de reacties onder het filmpje vraagt aandacht voor het enthousiasme van de contrabassist in de refreinen).

En, vooruit, ook een naar een boek. Voor Kerst. Laat ik maar geen boeken eromheen doen, maar gewoon het verhaal zelf. In gewone taal.

Voor als het weer even gaat duren: alvast mooie kerstdagen en een goede jaarwisseling!
 

woensdag 7 mei 2014

National Geographic Jubileumboek

Het National Geographic Magazine (wie kent het niet) bestaat 125 jaar. Reden voor een bijzonder en kostbaar jubileumboek in drie banden. Te bestellen via Wever Van Wijnen  - elke koper krijgt een exemplaar met een eigen uniek nummer.

Hieronder een aantal afbeeldingen van binnen- en buitenkant van het boek, inclusief het zeer speciale boekenstandaardsysteem:


Loading...  


 


  


 


  


 


    










maandag 5 mei 2014

De Heer van alle groepen

Het blad De Waarheidsvriend van de Gereformeerde Bond in de PKN schreef al weer een tijdje terug over het boek Van alzo hoge van John van Eck. Mooie dingen meldt de recensent erover, en dat doet je als uitgever goed. Vooral het hoofdstuk over de Geloofsbelijdenis van Athanasius had hem aangesproken. Die belijdenis heeft niet altijd zo'n beste pers. Des te verrassender dat er in Van Ecks boek een soort loflied op klinkt.

De behoorlijk radicaal getoonzette belijdenis die aan Athanasius toegeschreven wordt, wordt in Van Ecks boek 'mild en met veel empathie' uit de doeken gedaan. 'Dwang en verbod beperken de schrijver van deze belijdenis niet, maar houden hem juist in beweging. Zodra er een verkeerde conclusie dreigt (...) keert de wal het schip en moet het weer de andere kant op,' schrijft Van Eck. 'Al lezende zag ik een preek over deze belijdenis helemaal zitten,' is de reactie van ds. Liefting uit Delft.

Direct naast de boekbespreking staat een ander artikel, waarin het gaat over de interne strubbelingen binnen de Gereformeerde Bond zelf. Daar lezen we onder meer: 'Bij het scenario van "hergroepering" zouden de open bonders plus een deel van de middengroep van de bond met de confessionelen en mogelijk met de evangelischen een brede stroming in de Protestantse Kerk kunnen vormen. De rest van de middengroep van de bond zou zich met de bevindelijke bonders kunnen richten op het bewaren van de afstand tot de moderne cultuur en gaan samenwerken met de reformatorische zuil.'

Groepering binnen groepering binnen groepering, daar zou een mens toch wat moedeloos van kunnen worden. Kennelijk bevat de middengroep van de Gereformeerde Bond ook weer verschillende stromingen: behoudende middengroepers en vooruitstrevende - en dan natuurlijk ook een midden-middengroep.

Het komt waarlijk niet alleen in de Bond of in de PKN voor, die hand steek ik als vrijgemaakt-gereformeerde jongen graag in eigen boezem. Het is te hopen dat alle groepen, midden, midden-midden plus flanken aan alle zijden, zich eendrachtig blijven laven aan de wijsheid en liefde die de Heer van alle groepen ons van alzo hoge gezonden heeft en dagelijks zendt.

donderdag 17 april 2014

De veertigdagentijd ná Pasen

Jos Douma blogt onder de titel "Waarom de 40dagentijd misschien toch niet zo'n goed idee is". Wie de blog leest ziet al snel dat die vlag de lading niet dekt.

Want de 40dagentijd is een prima idee, sterker nog: het is zo'n goed idee dat we er een tweede 40dagentijd aan toe moeten voegen.

Maar wat de titel van de blog ook had moeten zijn, de inhoud is het overdenken waard.
En niet alleen omdat er zulke mooie citaten uit dat prachtige boek Verrast door hoop van Tom Wright in staan.



woensdag 2 april 2014

Maarten Wisse en 12 Years a Slave

Vanmiddag (2 april) is er aan de VU een debatmiddag over het boek Zo zou je kunnen geloven van Maarten Wisse. Ik was er graag bij geweest, maar heb andere verplichtingen. Op Wisses weblog geloven.nu grasduinde ik even tussen de reacties die het boek heeft opgeroepen.
Daar kwam ik de bespreking van Bert de Leede in Wapenveld tegen. Hij noemt de theologische ernst van Wisse. Wisse gaat tot "het gereformeerde naadje":

"Wisse is een kenner van Augustinus, en dat wil hij weten ook. Dat geeft een verrassend mooie breedheid aan zijn visie op de werkelijkheid en op de mens. De mens is geroepen tot gerechtigheid  doen; de mens wil dat ook, diepweg wetend van het Goede, Ware en Schone. Maar het komt er niet van en het komt niet terecht. Daarom is het kruis een noodzaak. Daarom het offer van Christus. Daarom de diepe tonen van de doop. Dan gaat Wisse tot het gereformeerde naadje. Hij kiest voor de zwaarste variant van het christelijk geloof. Ik kan hem daarin volgen. Ik ken geen articulatie van het christelijk geloof die zo diep de bestaansnood van de mens peilt en die zo diepgaand peilt wat het betekent om ‘in de ruimte gezet te worden’ als de orthodox-gereformeerde variant. Zij is Taede Smedes, een collega-theoloog van Wisse, te gortig. Ik beveel aan om zijn uitvoerige bespreking mee te lezen. ‘Moet dat nu zo?’, verzucht Smedes. Dat snap ik eerlijk gezegd ook."

Ik moet denken aan de collega die met zijn zoon naar de film 12 Years a Slave was geweest. ("Hoe lang is die man wel geen slaaf geweest," hoorde een andere bezoeker van de film onlangs een scholier, zeer onder de indruk, bij de uitgang roepen.) Ook mijn collega vond de film indrukwekkend. Er ontstond een gesprekje over de vraag hoe die slavernij nu mogelijk was geweest. En over de toch wel wat beklemmende vraag wat volgende generaties zich in verbijstering zullen afvragen over óns: hoe is het mogelijk dat wíj dit of dat gewoon maar accepteerden? Want zouden wij als we in de tijd van toen geleefd hadden anders gehandeld hebben? De slotsom was onontkoombaar: in zonde ontvangen en geboren en geneigd tot alle kwaad.

Tenzij we door Gods Geest wedergeboren worden - dat zegt die ouwe catechismus er wel bij.



donderdag 6 maart 2014

Tim Keller en Tommy Wieringa

Ze komen tegelijk met een nieuw boek aan het begin van de Boekenweek.
Van Tommy Wieringa is dat logisch: zijn boek Een mooie, jonge vrouw is het Boekenweekgeschenk.
Van Tim Keller komt deze week zijn hoofdwerk Centrum-Kerk uit.
Een boek over hoe de kerk zijn plaats in de samenleving kan innemen. Want dat de kerk relevant moet zijn voor de maatschappij waarin de kerkleden zich bewegen is voor Keller een uitgemaakte zaak.

Noodzakelijk daarvoor is dat kerkleden midden in die maatschappij staan. Lezen wat hun naasten lezen, films zien die hun naasten zien.

In het verleden werd het Boekenweekgeschenk vaak door christenen gemeden. Er werd in gevloekt, en de liefde bedreven buiten het huwelijk.
Er kwam een alternatief geschenk tot stand: het christelijke actieboek.
Begrijpelijk, maar vanuit Kelleriaans oogpunt misschien toch niet een heel goed idee. (Niets ten nadele van het actieboek van dit jaar van Lisette van de Heg.)

Het Boekenweekgeschenk van Tommy Wieringa brengt ons zeer dicht bij mensen van vlees en bloed zoals we die elke dag tegenkomen. Op ons werk, bij het buiten zetten van de afvalcontainer, en in toenemende mate ook zomaar ineens in de kerk. Het kan geen kwaad ze ook in geschrifte eens te ontmoeten. Met hen mee te denken, mee te leven misschien wel. En dan enkele vrijpartijbeschrijvingen maar voor lief te nemen. Want die hoeven van mij ook niet zo nodig.

En van Tim Keller misschien ook wel niet.

maandag 10 februari 2014

Liedboekgaven

We hebben het nieuwe Liedboek straks al weer een jaar.

Voordat het verscheen leek het alleen maar te gaan over wat er nou wel en niet in kwam, en wat we daar allemaal van zouden moeten en kunnen vinden.
Daar hoor ik inmiddels weinig mensen meer over.
Er wordt uit gezongen, en dat is schat ik zo in toch ook de bedoeling van een Liedboek. Als er al in het begin al wat te mopperen viel, dan was het dat er veel te weinig Liedboeken gedrukt waren. Een luxe-probleem dat inmiddels verholpen is. Meer dan 200.000 exemplaren hebben hun weg naar de kopers en hopelijk gebruikers gevonden.

De ontdekkingstocht door het Liedboek levert van alles op. Oude bekenden, oude onbekenden (die we al lang hadden kunnen kennen...). Variaties en varianten, nieuwe versies en ouwe getrouwen.
Zo kwam ik onlangs nummer 235 tegen: "Voor alle goede gaven, Heer, zij U de dank en eer." Kort maar krachtig, en ook nog als canon zingbaar.

"Tekst en melodie mondeling overgeleverd" staat erbij. Dat zal vast wel kloppen - en dan heb je natuurlijk ook andere overleveringen. Ik ken zelf een uitgebreidere versie, die dan ook weer twee varianten kent. Je kunt er zelfs heerlijk over bomen wat de meest logische versie is.
In het ene vriendengezin zingt men: "Wij danken U voor daaglijks brood, kracht en gezondheid, Heer. Voor alle goede gaven, Heer, zij U de dank en eer." Gevolgd door 3x Hallelujah, amen. In een ander huisgezin waar we af en toe mee-eten zingt men het andersom: eerst de goede gaven, dan dagelijks brood, kracht en gezondheid.
Het komt natuurlijk op hetzelfde neer. Je bent waarschijnlijk geneigd de versie die je zelf gewend bent de meest logische te vinden. Waar het om gaat is: de dankbaarheid als kern van het christelijke leven. Die houding past ons ook bij het zingen en genieten van de liederen die we op de lippen gelegd krijgen: dankbaarheid, voor alle goede gaven.